چه کاری را جدی انجام می‌دهید؟

چه کاری را جدی انجام می‌دهید؟
طبق تجربه‌های خودم، بسیاری از کارمندان ادارات تنها کاری را که خیلی جدی و منظم انجام می‌دهند، ناهار خوردن است. نمی‌خواهم به کارمندان ایراد بگیرم؛ این روزمرگی، وقت تلف کردن، در رفتن از زیر کار و جدی نبودن، مختص کارمندان نیست و در مدیریت زندگی و رفتار شخصی، جمعی و شغلی بیشتر ما دیده می‌شود. بسیار دیده‌ام صاحبان مغازه‌هایی که سرشان چندان شلوغ نیست و ساعت‌ها وقت آزاد دارند، حاضر هستند به هر شکلی وقت‌شان را تلف کنند، اما کار به‌دردبخوری انجام ندهند. این‌ها گاهی در سوژه‌های اتلاف وقت هم کم می‌آورند.
خوب است این سؤال را از خود بپرسیم: در طول روز چه کاری را جدی انجام می‌دهیم؟ پاسخ واقع‌بینانه، منصفانه و صادقانه به این سؤال می‌تواند در رمزگشایی از شخصیت خودمان بسیار مؤثر باشد. اگر کمی جامع‌تر و دقیق‌تر به سؤال فوق بیندیشیم، شاید به نتایج غیرمنتظره‌ای برسیم؛ باورتان می‌شود جدی‌ترین کار بعضی‌ها:
- خوردن است و حساسیت زیادی در بارۀ شکم دارند.
- خواب است و شیرین لحظه‌های زندگی را در خواب تجربه می‌کنند.
- فکر کردن به مصیبت‌ها و بدبختی‌های‌شان و غصه خوردن است.
- نقشه کشیدن برای آزار دیگران و ایجاد مشکل برای آنان است.
- پرینت گرفتن از حساب‌های بانکی یا شمردن پول‌های‌شان است.
- شوخی، جوک و مسخره‌بازی، البته در سطوح و درجات گوناگون است.
- نشستن پای تلویزیون و دیدن برنامه‌‌های سطحی و وقت‌پرکن است.
- سیر در عالم بی‌خیالی، هپروت، تنبلی و رهایی از هفت دولت است.  
- گشت‌وگذار در فضای مجازی و سرک کشیدن به هر موضوع باربط و بی‌ربط است.
از این‌که منفی‌ها را گفتم، دلخور نشوید؛ خوب است روی چیزهایی فکر کنیم که شاید کمتر به چشم می‌آیند؛ وگرنه اگر در حالت عادی از هر کدام ما بپرسند که «چه کاری را جدی انجام می‌دهید؟»، یک موضوع کلیشه‌ای را پیش می‌کشیم و کلی از فضایل خودمان دم می‌زنیم.
بدون تعارف، در طول روز چه کاری را جدی انجام می‌دهید؟
هر چیزی که برای ما جدی است، افکار، نگرش‌ها و علایق ما را علنی می‌کند و حتی می‌تواند فلسفۀ زندگی‌مان را نشان بدهد. ما در زندگی «وقت» داریم، چیزی که به ما فرصت می‌دهد زندگی‌مان را بسازیم. این‌که برای وقت چه ارزشی قائل هستیم و چگونه از آن بهره می‌بریم، نشانه‌ای از فلسفه و رویکرد زندگی است. نمی‌شود ادعا کرد که برای من مثلاً انسانیت، معنویت، اخلاق، دانش‌افزایی، یادگیری، نوع‌دوستی، مشارکت و...، بسیار جدی و مهم است، اما کار خاص و مؤثری برای آن نکنم و در مقابل، قسمت عمده‌ای از وقت‌ را با امور دیگر و شاید روزمرگی پر کنم.
«ابراهیم اصلانی»


نظرات:

ارسال نظر: